Angst is een slechte raadgever, aldus het spreekwoord. Angst is juist een goede raadgever aldus mijn zeer jonge cliënt in de praktijk afgelopen week. Die angst zorgde er namelijk voor dat ze niks maar dan ook niks met een hond te maken wilde hebben. Echt no way!!!! Ze wist het zelfs zo goed te organiseren dat er van tevoren werd gebeld daar haar ouders als ze ergens heen gingen waar een hond was, zodat de hond in de bench zou zitten of aangelijnd zou zijn.
De angst was zo aanwezig dat ze bedachtzaam was met buiten spelen, niet ergens zomaar naar toe ging. De angst gaf haar raad bedachtzaam te zijn, niet zomaar spontaan buiten te gaan spelen. Het vertelde haar dat ze niet zichzelf kon zijn en dat de hond een soort van macht had over haar. Feitelijk werd de angst zo overheersend dat ze zichzelf daarin verloor.

In eerste instantie dachten ouders haar te helpen om te organiseren dat honden weg waren als ze op visite gingen. Alleen het helpen vroeg steeds meer organisatie. Daarnaast ben je er, als ouders, niet altijd meer bij, op de opvang, op het schoolplein als je even naar een vriendinnetje toe fietst. Zo’n hond kan zomaar ineens onverwachts langsgekomen.

Dit soort angst voor een hond lijkt in eerste instantie heel specifiek te zijn.
Echter is het bijna geen angst meer voor de hond, maar angst voor de angst. Voordat de hond überhaupt de praktijk binnen was gekomen, was ze al bang op het moment dat we erover spraken. Het lijf reageerde direct of de hond er al was. Ze wilde zich niet zo voelen, ze wilde weg voor die angst.

Dit soort angsten in vele minder grote of grotere maten hebben wij mensen allemaal. De ene gaat de angst aan door het specifiek op te zoeken, de ander door het vooral te vermijden.
Het is niet erg om angst te hebben, het wordt pas vervelend als de angst ervoor zorgt dat je niet meer kunt doen wat je het liefste zou willen. Dit meisje had zo’n last van de angst dat ze niet meer vrijuit kon spelen en zijn.

Deze angst zie je soms ook terug in de sport. Sporters die blokkeren wanneer er belangrijke momenten zijn. Angst wanneer er mensen komen kijken en dat je het nu wel moet laten zien. Een kwalificatie die wel gehaald moet worden, anders einde seizoen. Hoe jij kunt omgaan met de angst bepaald deels wel de kansen die je creëert voor jezelf. Echter die angst is niet altijd zomaar aan de kant te schuiven, het is er voordat je er erg in hebt. Dat zijn strategieën in het lijf die je ooit wel hebben geholpen, maar ja, die niet meer helpend zijn op dat moment.

Na een intensieve sessie kon er een hond in haar ruimte zijn, ze kon weer vrij bewegen. Nog niet optimaal vrij, het vraagt nog om wat aandacht om het helemaal goed te krijgen. Betekent dat ze daarna zelf graag een hond wil? Welnee, ze hoeft geen honden fan te worden, maar het mag haar niet zo belasten dat ze zichzelf niet kan zijn!

 

 

 

 

Alleen wanneer het zo angstig is dat je blokkeert en je niet meer vrijuit kan bewegen om te staan en gaan waar wat jij zou willen, is de raad niet meer zo functioneel. Het houdt je tegen in wat je eigenlijk echt zou willen doen.