Het is woensdagochtend en terwijl de kinderen op school zijn, zit ik met mijn handen in de behangerslijm wat overigens niet de eerste keer is. Als kleuterjuf was het vaste prik één keer in de maand even de lijmpotjes opnieuw vullen met behangerslijm en altijd ging het ergens in het proces mis. Dan wel dat de lijm te klonterig was, of dat tijdens het overschenken de lijm er te snel uitschoot en de tafel vooral onder behangerslijm zat i.p.v. de binnenkant van het lijmpotje. Nu is het voor een surprise voor mijn zoon dat ik met mijn handen in de behangerslijm zit en ik vraag me af..hoe dan?! Hij zit op school en ik met mijn handen in de lijm. Hoe is dit zo gekomen? Ik denk even een kleine 2 weken terug wanneer we samen het lijstje door kijken die elk kind uit zijn klas helemaal uitgeschreven heeft, dat heeft de school trouwens goed gedaan. Er staan allerlei vragen op zodat er een leuk beeld ontstaat over het kind.
Op het vragenlijstje staat in elk antwoord het woord hockey en dat ze ook ooit kampioen wil worden. Meisje naar mijn hart toch?! Maar ja, die hockeystick maken als surprise is wel erg voor de hand liggend, dus in overleg komen we tot een kampioensbeker. En in mijn hoofd zie ik de cup al voor me met de 2 oren eraan, goudkleurend en een mooie naam erop. En mijn zoon heeft hem ook; het wordt zo’n cup van Cars 1; de piston cup. Mooi dat is dan geregeld, en hier is het begin al van het antwoord hoe het komt dat ik met mijn handen in de lijm zit en hij niet. Ik ben voor hem gaan denken…want als ik hem had laten uitdenken hoe hij dit dan moest maken en het hem had laten doen, was hij er achter gekomen dat het best heel moeilijk was. En waren we hoogstwaarschijnlijk op een idee gekomen dat voor hem veel meer haalbaar was geweest.
Sterker nog, moeders is zelf niet in staat om de ijzeren mal te maken, daarvoor schakel ik ook hulp in. Dus mijn vriendin maakt met ijzer een mal, hij zaagt een plankje. Dat doet hij overigens wel zelf. Vervolgens moet er gaas bij want anders is het niet stevig genoeg wanneer je met papier en lijm aan de slag gaat. Daarna moet er nog aluminiumfolie overheen, anders hecht het niet. Dit zijn stappen waar hij, 8 jaar, never nooit aan gedacht heeft. Dus hoe kan ik verwachten dat hij initiatief neemt om zijn surprise af te maken. Laat staan dat hij zin heeft om zijn spel op het schoolplein af te ronden om vervolgens mee te helpen aan iets waar hij niet aan mee kan helpen. De eerste laag papier kan er dan om heen, hij kan aan de slag. Maar dat is echt niet makkelijk, het plakt niet, je moet echt wel wat geduld hebben. En ik blijf er op hameren dat hij toch echt wel meer zijn best moet doen, doe even actief mee, het is jouw surprise he!!!
Dus, ergens in dit idee ben ik de ander helemaal verloren, en hebben we mogelijk samen wel een mooi beeld gehad, maar ben ik heel hard gaan werken. Met de verwachting dat mijn zoon moest aanhaken, maar waarbij? En dan vervolgens ook nog irritatie hebben dat de ander niks doet.

Dus het klopt helemaal dat ik nu met mijn handen in die behangerslijm zit en die beker aan het af boetseren ben. Wanneer je zelf hard aan het werk bent levert het lang niet zoveel op dan wanneer je een paar passen rustiger aan doet en iedereen meeneemt in het hele proces.
Er even uit stappen en kijken naar het idee kan zeker ook geen kwaad. Wie doet wat? Lukt dit? En wie heeft wat nodig? Kan dit ook? Vragen stellen, verheldering vragen daar waar nodig en dan weer opnieuw beginnen.

Als trainer/coach heb je vaak ook een plan, zijn er doelen gesteld en ik ga er even vanuit dat je deze ook deelt met je groep. Maar doen ze ook actief mee aan dat plan? Zijn zij een onderdeel van het plan, of moeten ze puur uitvoerend zijn. Kan het plan ook aangepast worden, is er ruimte om vanuit de groep kritiek te laten komen. En kan die kritiek ook weer verwerkt worden waardoor er een meer gezamenlijk plan en/of doel kan ontstaan.
Soms denken we dat er een gezamenlijk plan ligt en dat ‘we’ eraan gaan werken, maar soms moet je dus even kijken in hoeverre ‘we’ dat nog doen.