Een feestje vieren zoals een verjaardagsfeestje voor mijn kinderen, geen probleem. Iets leuks organiseren voor de ander, ook dat is zo gebeurd.
Alleen die feestjes die je hebt met uitgaan, bij de sportvereniging dat is niet zo echt mijn sterkste kant. De genen heb ik gewoon niet mee gekregen. Op die momenten voel ik me vaak wat ongemakkelijk in de groep. Wat volstrekt haaks staat op wat ik graag doe met groepen op mijn werk.
Mijn zus en broer daarentegen kunnen heel goed een feestje maken en bouwen. Sterker nog mijn neefje en nichtje zijn er al vele malen beter in! Het zijn zeer makkelijke praters en snel in humoristische opmerkingen, probeer dat maar eens bij te benen. Niet te doen!! Ze maken met iedereen een praatje, hebben een grote vriendenkring en zijn gewoon nog heel lang in de nacht fit en wakker. Toen die genen werden uitgedeeld was ik waarschijnlijk mijn slaapkwaliteit aan het ontwikkelen. Die heb ik dus niet. Het is wel iets waar ik soms jaloers op ben, de lol die er is, de verhalen die er altijd van komen waar je nog jaren lang om kan lachen. Tja, die heb ik gewoon bijna niet.

Met de opening van de website had ik het plan om mijn eigen feestje te vieren. Even live op facebook en Instagram om te vertellen hoe alles tot stand is gekomen, welke leuke mensen er aan geholpen hebben en wat de plannen nu verder zijn. En dat verhaal ging ook prima, tot ergens halverwege er iets gebeurde. Naast mij zag ik verschillende gebaren. Die gebaren deden mij voorkomen als; ik praat te snel, ik moet mijn verhaal afronden, het duurt te lang, in elk geval iets wat ik anders moest doen. Wat ze achteraf deed was een handbal bewegen; ik was even wat vergeten te benoemen en daar hielp ze me aan herinneren. Het feit dat ik er totaal wat anders mee deed zegt iets over hoe ik denk in mijn eigen hoofd. Het is het zelfde gevoel wat ik kan hebben op feestjes, het gevoel dat er naar je gekeken wordt en wat je ook doet of zegt, het is sowieso belachelijk. Ondertussen weet ik dat dit mijn eigen mindfuck is, maar toch trapte ik er van de week tijdens mijn feestje in. Want niemand die aan het kijken was had het op die manier gezien, sterker nog dat ik van de leg was, was niemand opgevallen. En laten we eerlijk zijn, het is ook niet zo dat er 100 mensen aan het kijken waren.
Tegen het einde van mijn verhaal had ik de champagne fles gepakt die ik alvast wat had uitgepakt had. Tip; moet je gewoon op het moment zelf pas doen! Op het moment dat ik de fles pak en wil afronden, plopt de fles al open, hoppa tegen het puntje van mijn neus aan. Natuurlijk kan dit er ook nog wel bij denk ik al negatief in mijn hoofd.
Ik rond het af en sluit af. Tenminste dat denk ik…Ik vraag toch met enige frustratie wat ik niet goed heb gedaan, wat deed je nou, ik snapte er niks van. Met redelijke stemverheffing praat ik door. Tot dat de telefoon gaat.  Een vriendin belt en vertelt dat mijn facebook live nog niet is afgesloten. DAT MEEN JE!!!! Nu volledig boos op mezelf kan ik de computer wel door het raam gooien.

Het feestje wat gevierd had moeten worden, wordt in de war geschopt niet doordat de feestvierende mensen om me heen niet leuk doen, maar omdat ik van alles in mijn hoofd haal en daar niet goed een plek in weet te geven. Ik bedenk dat de signalen die ik krijg negatief zijn en maak er een eigen verhaal van in mijn hoofd, daardoor raak ik in de war. Niet door de ander, maar door mijn eigen onzekerheid. Dat is een groot verschil.

Wanneer je als trainer/coach bezig bent met je sporters kan er zomaar communicatie zijn die je sporter of jij totaal anders oppakt dan bedoeld is. Het is daarom best fijn om eerst jezelf te leren kennen en te weten waarop je reageert en waar dat vandaan komt. Dit kan soms al heel veel wegnemen zonder dat het een frustratie of irritatie onderwerp wordt. Ken je zelf en pas daarna kun je nieuwsgierig zijn naar je sporter. Van de week zei een van mijn podcast gasten; het is luisteren, luisteren en begrip hebben. Het gaat niet om jou, het gaat om de sporter.

Dus mijn feestje ga ik nog een keer doen, het gaat namelijk niet altijd voor de wind. Dat lijkt misschien zo aan de buitenkant, maar ook ik moet gewoon weer opnieuw de zeilen hijsen en de haven uitvaren. Durf te DOEN. Op naar een nieuw feestje die gevierd kan worden met knallende champagne!