De foto die deze keer bij de blog hoort is in alles het beeld waar ik het over wil hebben. De manier waarop je kijkt, van binnen naar buiten of van buiten naar binnen, het maakt zo’n verschil.
Zijn we bereid te luisteren naar elkaar, in gesprek te gaan met elkaar zonder dat we het eens hoeven te worden? Een vraag die in deze tijd meer dan ooit speelt.
Wil je luisteren naar wat een ander te vertellen heeft? Hoe werkt dat bij jou? Of reageer je direct wanneer de ander iets zegt waar je het totaal niet mee eens bent of kun je dan nog schakelen door nieuwsgierig te zijn waar deze ideeën dan vandaan komen.

In een telefoongesprek waarin iemand mij probeert te vertellen wat zij gemist heeft in mijn coaching en daarmee wil aangeven waarin ik mij kan versterken word ik maximaal getriggerd om bij de les te blijven. Ik had aangegeven bereid te zijn om te luisteren, dan wil ik dit ook echt doen.
Wat ik zo fijn vind is dat ik merk dat mijn lijf rustig blijft. Wanneer ik geraakt word kan mijn hartslag zo hoog worden en gaat mijn ademhaling aan de haal met mij, maar het blijft rustig. Mijn hoofd werkt wel, ik vraag uit en probeer te onderzoeken of ik begrepen heb wat ze mij wil meegeven en wil vertellen. Ik voel de geraaktheid van haar kant en dat doet mij verdriet, ik vind het naar dat ze zich zo voelt. Toch voel ik ook dat dit niet mijn verdriet is.
Wat ik vroeger kon doen als ik zo aangesproken werd is de ander direct meenemen in mijn perspectief, was ik niet echt bereid om te luisteren. Vond ik het vooral gezeur en had ik een groot oordeel op de ander.
Maar dit keer gebeurt er wat anders, ik hang op en voel me vooral heel verdrietig.
Dat is niet door wat er gezegd is, maar wel de gedachtes in mezelf opkomen. Die eeuwige harde toon in mij die zegt; jij bent niet goed genoeg, jij kan het niet, jij hebt iets verprutst, jij hebt niet genoeg gestudeerd. Ik ga sparren met mijn collega en kom erachter dat dit is wat ik mezelf aan doen, niet de ander.

In het gesprek had het ook zo kunnen gaan dat het volledig was geëscaleerd, dan waren we heel verkeerd uit elkaar gegaan. Maar door bereid te zijn naar haar perspectief te luisteren leerde ik weer wat over mezelf. Geloof mij dat was niet zo makkelijk zoals het nu hier zo staat, niet zo zeer het luisteren maar meer erkennen wat er gebeurde in mezelf. Hoe zou dat zijn als we dat vaker mogen doen, jij en ik,  het verhaal bij de ander laten, of we nu van buiten naar binnen kijken of van binnen naar buiten. Iedereen heeft een eigen verhaal, dat nooit gelijk is aan die van jezelf, ook al heb je hetzelfde meegemaakt in dezelfde situatie. Wees bereid om te luisteren en te vragen, koppel het los van je eigen geraaktheid, het gaat niet over jou. Het gaat over de ander, en als je luistert ontstaan er vragen die jou helpen om de ander weer verder op weg te helpen.