Woensdag de eerste voorzichtige slagen op het natuurijs, een klein slootje bij mijn ouders voor de boerderij. Donderdag een klein tochtje, even wennen weer dat krakende natuurijs. Vrijdag heel kort, kennis gemaakt weer met scheuren in het ijs, dat vond mijn knie niet zo fijn.

Maar dan komt zaterdag, stralend weer, mooi krakend ijs, strak blauwe lucht. We doen tikkertje voor de Waterpoort met mijn kinderen. Aan de kant zit mijn vader, bind zijn schaatsen onder. Mijn zwager zit er naast, dat wordt een mooi tochtje. Mijn kinderen hebben 2 jaar schaatsles gehad en kunnen aardig schaatsen. Het eerste stuk schaatsen we over de Geeuw, er klinkt hier en daar muziek en ik zie vooral alleen maar lachende gezichten. Mijn glimlach is ook niet van mijn gezicht af te krijgen, mijn zoon schaatst ver vooruit met zijn opa, oom en neef. Bij de grote mannen, ik schaats iets rustiger aan met mijn dochter. Het ijs is best mooi, vooral het middenstuk naar IJlst, dat schaatst fijn. Voor ik het weet staan we in IJlst voor de Molen, ook hier klinkt muziek, zitten mensen rondom genietend van de zon. Helaas geen geld mee, anders was het even warme chocolade melk met slagroom geweest. We proberen nog een stukje verder maar moeten daar klunen en we hebben geen hoezen mee voor onze schaatsen. Eenmaal terug in Sneek worden de kinderen vast opgepikt, mogen lekker in bad bij hun tante die dicht in de buurt woont van de Waterpoort.

En dan komt het mooiste van de dag, samen schaatsen met mijn vader, even nergens aan denken. Dan alleen maar blijven aanhaken, in zijn slag blijven. Ik moet flink aanzetten hoor, wil niet afhaken nog, maar ja, die ouwe kan als hij even wil, mij er zo af rijden! Wat een heerlijk gevoel dit zo samen te kunnen doen.
Als we weer zitten om onze schaatsten uit te doen, ben ik behoorlijk rood en lichtelijk buiten adem,  mijn vader moet lachen. Ik heb echt geprobeerd hem zo goed mogelijk bij te houden.

Het plezier die ik heb samen met mijn vader is zo ontzettend leuk, schaatsen, ijspret, samen sporten. Met sporten winnen we zoveel meer was de slogan laatst van NOC*NSF.  Het dekt voor mij de lading van dit weekend. Wat heb ik gewonnen, een prachtige herinnering met mijn kinderen en later op de dag met mijn vader. Een moment dat je even vergeet wat de wereld om ons heen allemaal doet.
Ik ga zeker nog een paar dagen voelen dat ik heb geschaatst, met name in mijn liezen, maar vooral doordat ik zo zo zo genoten heb, ijspret en samen sporten.