Het is 29 december de laatste werkdag van het jaar 2020 in de praktijk zit erop, het is een goede dag geweest. Ik ben moe, dat merk ik, niet zozeer van het werk in de praktijk, maar alles wat ik er momenteel om heen doe.
En begrijp me niet verkeerd, dat doe ik echt in volle overgave met ontzettend veel plezier. Ik geniet van alle mensen die ik ontmoet en alle kansen die ik krijg! Er komt enorm veel langs.

Met die gedachte start ik de auto en rij rustig het terrein af, zie je 5 januari weer.
Eenmaal thuis op de bank in de avond besef ik me dat deze dagen in de kerstvakantie van de kinderen heel leuk klinken, maar ik heb geen vakantie. Daar heb ik voor gekozen uiteraard en achteraf vraag ik me af heb ik dat goed gedaan? Want..1 januari word ik wakker en ik ben niet zo lekker, ben ontzettend moe, verkouden, keelpijn, hoofdpijn en hoesten..dit kan zo natuurlijk niet waar zijn….en….. dit komt ook zo niet uit….. Maar ja, kan er niet onderuit; dus bel ik 08.u voor een afspraak om een corona test.
Gelukkig komt de uitslag heel snel en ben ik corona vrij, dat is fijn!

En dan komt mijn vriendin naast me zitten, lieve Ank, luister even, je wilt dit niet horen, maar echt waar..het is gewoon even genoeg nu. Je gaat slapen, heel veel slapen, ik ga voor je zorgen en je doet nu even niks meer en hoe moeilijk ik het ook vind, nu is het loslaten. Zo gaat het dan ook dat ik naar bed ga tegelijkertijd met mijn dochter van 6, ik slaap 2 dagen ontzettend veel en zondag ben ik er wel weer een beetje. Tijd om even wat gedachtes te ordenen.

Ik wil zo graag dit wat ik voel in mijn lijf, dit in de sport, met leidinggevende, de ambitie die er is, steeds groter en groter laten worden en overal ‘ja’ op zeggen bang om misschien dé kans te verliezen of te missen..maar wanneer is er dan rust en kan dat eigenlijk wel als je dat doel in je hoofd hebt.
Zo denk ik ook aan de gesprekken die ik heb gehad in de afgelopen periode voor de podcast ‘de mens achter de sporter’ wat al die ex-topsporters in mijn ogen gemeen hebben is dat ultieme doel halen. Wat voor een ieder misschien een ander doel is, maar het is er altijd, een doel! De mogelijkheid om rust te pakken is er niet altijd, soms is er verplicht rust i.v.m. een blessure (maar is dat rust?) maar veel meer rust heb ik niet altijd kunnen ontdekken. Alhoewel de trainingschema’s en faciliteiten steeds beter worden waardoor het fysieke meer en meer aandacht krijgt. (arbeid-rust verhouding) Je hebt ook altijd met het element trainers te maken, ze willen logische wijze presteren, ze liggen er misschien zelf wel uit wanneer de prestatie uitblijft. Dus in hoeverre mogen zij rust nemen? De druk die sporters zichzelf opleggen omdat er een enorme drive in hen schuil gaat maakt soms ook wel dat ze incasseren, accepteren wat hen opgelegd wordt. Want tja, wat als dat nu net dé kans was.
Van mijn kant alle begrip voor beide kanten, het is nu eenmaal wat het is. Toch ga ik wel graag dit gesprek aan, want achter de sporter schuilt een mens maar achter de trainer ook. En soms kunnen die werelden elkaar aanvullen en is er een match, en wat gebeurt er wanneer die match uitblijft. Ga je dan werken met elkaar, probeer je elkaar dan op te zoeken en wie moet dat initiatief dan nemen de sporter, de trainer of samen?

Dus weer terug naar mijn realiteit; ik heb doelen, ik heb ambitie maar ga ik door of ga ik naleven wat ik zelf wil uitdragen, namelijk langere termijn resultaten behalen door op tijd rust te nemen. Dus ondanks dat ik aan het klimmen ben en hier en daar een sprintje neem geloof ik dat er ook mogelijkheden zijn om uit te rusten. Ga ik een kans missen dan? Ooh ik hoop zo van niet en dat zal vast de angst zijn waardoor je te lang door gaat. Dus wat ga ik doen? Klimmen en goed blijven luisteren naar de mensen in mijn omgeving want zij zien het net even sneller dan dat ik het in de gaten heb.