Maya een van mijn oud-teamgenoten vorig seizoen had de eerste aflevering geluisterd van mijn podcast. En stuurde mij een appje met: ‘Eerste geluisterd (met een duim omhoog plaatje erachter). ‘Moest aan 1 wedstrijd denken’ (met daar vervolgens 3 apen achter die met handen voor hun ogen staan).

Ik laat even onze seizoenen snel in mijn gedachte voorbij gaan en ik weet eigenlijk direct welke wedstrijd ze bedoelt. Dat was er eentje waarin ik mezelf even verloor in het moment. Aan de bestuurderskant van de auto zit mijn vriendin met wie ik samen in dit team heb gespeeld, en ik deel het appje met haar.
Zij moet gelijk lachen en noemt, in haar herinnering, een 2-tal andere wedstrijden op waar ik zelf helemaal nog niet aan gedacht had. Shit…denk ik, dit is niet best en druk de stoelverwarming uit die nu zeker niet meer nodig is. Oh wat vind ik dit vervelend, ik die een beetje de andere trainers/coaches en sporters aan het begeleiden is, is zelf gewoon een ongeleid projectiel?!

Wie ben ik eigenlijk als sporter vraag ik mezelf af kijkend uit het raam van de auto. Zoals de bomen langs de weg voorbij schieten komen in snel tempo herinneringen voorbij. Ik leun tegen het raam, de zon schijnt op mijn gezicht, wat overigens niet helpend is voor de rode kleur de lichtelijk omhoog gestegen is rondom mijn wangen.

Ank als sporter is heel fanatiek, gedreven en wil altijd graag trainen. Ik ben aanwezig, ik moedig aan en als ik lekker in mijn vel zit dan weet ook iedereen wel dat ik er ben. Een grapje moet zeker kunnen, zolang de zweetdruppels maar op het voorhoofd staan.
Ik ben in staat om andere mee te nemen in mijn enthousiasme en andere kunnen hier ook zeker bij afhaken als ik in een overdrive zit.
En daar zit precies ook het probleem, wanneer ik in een overdrive raak dan ben ik eigenlijk niet echt meer mezelf. En doe ik dingen, waarvan je kan zeggen, dat is de emotie in de sport, maar zoals ik er nu tegenaan kijk is dat een excuus. Het is naar mijn idee een bepaalde pijn/ervaring die getriggerd word waar ik onbewust iets koppel in mijn brein/lijf die denkt dat is hier en nu, terwijl dat dus niet zo is. Ook wel een mind-fuck genoemd. Toeval wil dat mijn geweldige collega Caroline ook in dit team speelde. En zij de gene is die mij kan zien, mij niet ziet om het ongeleide projectiel waar ik mezelf keihard om veroordeel. Maar ziet welke stukje mens er achter de sporter zit. Zij confronteert mij dan met de juiste vragen. Vragen die mij brengen naar dingen die ik niet altijd even leuk vind of fijn vind om van mezelf terug te zien of te horen.
Zo kun je zien dat sport je kansen geeft om je als mens te ontwikkelen, als je bereid bent maar zeker ook als je een ander hebt die je even een duwtje geeft de juiste richting in.

De auto is ondertussen tot stilstand gekomen en zo mijn gedachtes ook bijna. Als ik opnieuw denk aan het appje dan kan ik er nu naar kijken met een glimlach. Ja, ook dat ben ik, denk ik, Ank de sporter. Maar, denk ik ook…er is nog zoveel meer!