Ik weet niet hoe jullie dat doen wanneer je een workshop mag geven. Maar ik? Ik heb nogal wat voorbereidingstijd nodig. Waarom? Zelf denk ik dat ik er zelfvertrouwen uithaal.

Lang bezig met voorbereidingen
Als ‘juf Ank’ lag alles in stapeltjes klaar op mijn bureau. In de volgorde van de planning  opgestapeld. Ik had alles doorgenomen en wist precies wat het doel was van elke les. Hield ik me vervolgens aan die planning? Meer niet dan wel. Ik ben behoorlijk flexibel. Maar waarschijnlijk door mijn voorbereiding kwam ik de dag door dat als nog alles gedaan werd, maar dan alleen anders dan ik van te voren had gedacht.
Mijn voorbereiding is ook altijd lang. Ik kan me niet anders herinneren dan dit als student ook zo ging. Verslagen waren vaak enkele dagen voor inleverdata af. Waarom zul je misschien nu wel denken? Ik word daar rustig van. Dingen die af zijn.

GoMeet
Afgelopen vrijdag mocht ik op GoMeet, een mooi virtueel eiland, een workshop geven namens TOPopleiders. Het was een compleet nieuwe ervaring. Daar stond ik dan als een avatar. Met de verschillende mogelijkheden op mijn toetsenbord kon ik mezelf laten klappen, bedenkelijk kijken of een dansje uitvoeren.

Een week van tevoren mochten we alvast oefenen en kregen we de mogelijkheid om rond te kijken. Van alles uit te proberen. Alsof ik in een game zat.
Dat heb ik, zoals je nu wel begrijpt, flink benut. Want hoe doe je dat? Mensen betrokken houden, dynamiek creëren, dat wat je wilt vertellen goed overbrengen zonder dat je mensen daadwerkelijk kunt zien?

Het TOPopleiders team had een waanzinnig interessant programma in elkaar gedraaid. Met een festival idee in het achterhoofd kon je van alles ondernemen en ervaren.
En zo ging ik ook mijn workshop in. Hier ga ik wat nieuws ervaren.

Op naar het echte werk
Het was even zoeken bij de 1e workshop, hoe is het als iedereen binnenkomt, wat werkt wel en wat werkt niet en kan ik dat aanpassen. Dat ging al met al best aardig. Maar wat is het me opgevallen hoe ik bezig ben met non-verbale communicatie. Checken hoe iets overkomt. Bezig met de mensen die er zijn, dat ik kan afstemmen.

De workshop gouden vragen ging over de basishouding DOEN. Over wat jij als trainer/coach of opleider daarmee kan bereiken. Hoe een gesprek omgezet kan worden naar een winstgevend gesprek. Wat heb je daarvoor nodig ? Welke vragen stel je wel en welke niet en waar komen ze bij jou vandaan.

In de 2e workshop verliep het wat stroever. Kreeg de techniek niet helemaal voor elkaar. Waardoor een filmpje door mijn uitleg heen liep of het te lang stil bleef. En daar stond ik dan. In mijn woonkamer. Beetje verloren wel. Je hoort vooral wat er niet goed gaat, maar ik kon het niet herstellen. En daar waar je mensen ziet, of in elk geval nog de boel bij elkaar kan houden omdat je ze ziet, stond ik nu te kijken naar avatars.

Hoe is het gegaan?
Dus toen mij gevraagd werd hoe het ging wist ik het gewoon niet. Daar waar ik anders energie kon voelen kon ik dat nu niet. Het was niet slecht, ook al was het zeker niet perfect gegaan. Maar was ik tevreden? Geen idee.
Het concept is echt super gaaf en de ervaring ook. Ga ik het een volgende keer anders doen? Waarschijnlijk wel. De techniek is toch essentieel in zo’n workshops. Dat het soepel verloopt.
Maar heb ik lol gehad? Zeker weten! Heb ik waarde mee kunnen geven? Zeker weten! Het is gewoon anders. Wat niet bekent slechter of beter. Maar gewoon anders.