Wake up call

Even weg dromen, je verbeelding laten gaan. Wanneer doe jij het werk waar jij het meeste energie van krijgt. Waar ben je dan, wat doe je dan, met wie werk je dan?

Tijdens het podcast gesprek van afgelopen week zit ik zomaar in die verbeelding. Ik zit tegenover hem en mijn gast omschrijft een sporttrainer die een coach bij zijn team betrok waardoor hij continue feedback kreeg op zijn manier van training geven, de non-verbale en verbale communicatie tussen trainer en sporters en de sporters onderling werd daarin meegenomen. Het was een dynamiek die ervoor zorgde dat er iemand buiten het team/de staf continue de ondertiteling verzorgde. Alsof hij mijn droombaan uittekende.

Zo gaat het niet.

Wat hij zo juist heeft omschreven is het werk wat ik het liefste zou willen doen. Maar waar ben ik dan nu mee bezig? Samen met mijn eigen coach kijken we naar de uren die gemaakt worden in de week. Waar ben ik nu mee bezig, wat levert het me op en zijn het de stappen die nodig zijn om naar die plek te komen waar ik wil staan?
Hoeveel commitment heb ik aan mijn eigen ideeën? Voor iemand die goed kan plannen, een duidelijke structuur kan volgen heb ik flinke steken laten vallen. De uren die ik maak zijn niet haalbaar om op langere termijn te gaan doen. Tenslotte ben ik ook nog mama, vriendin, dochter en wil ik deze zaken in het leven niet zomaar aan de kant schuiven.

Commitment

Wat ik langzamerhand begin te begrijpen is dat mijn commitment wat te wensen overlaat. Niet zo zeer omdat ik niet wil, maar vooral omdat ik steeds andere zaken voor laat gaan. Ik maak keuzes maar feitelijk de verkeerde. Dus heel kritisch, ik heb geen echt commitment.
Hoe vaak doen we dat niet? Een plan maken, een doel stellen en dat willen bereiken. Het beeld erbij bedenken en voelen hoe het zou zijn als het zo ver zou komen. De glimlach die je ervan krijgt is al direct zichtbaar en misschien ook wel te voelen. Maar dan volgen de stappen die er echt toe doen. Ben je bereid een full-commitment aan te gaan met jezelf. Dat doel is wel leuk gesteld waarschijnlijk, maar besef je ook wat het inhoudt om daar dan te komen? Welke werk je daarvoor moet doen, of juist ervoor moet laten? Heken jij dit?

Wake up

Dus na een herstel week om mezelf even wat rust te geven maak ik direct keuzes. Ik maak het plan wat full-commitment dan voor mij moet gaan inhouden. Ik deins zo nu en dan terug van wat de consequenties gaan worden. Ik kan nog niet helemaal achter het plan staan en dan komt dat verlangen weer terug. Het verlangen van mijn droom, de pijn van wat je laat. Ik ben er nog niet uit, tenminste nog niet over alle keuzes. Maar als jij het wil, echt wilt wordt dit wel van je gevraagd! Het komt je niet aanvliegen, ook niet bij al die andere mensen waarbij je denkt dat dit wel zo is. Die hebben hier ook voor gestaan, voor dit verlangen en ook de pijn.